Laboratorijski testovi kod akutnog infarkta miokarda

Prilikom dolaska pacijenta za koga sumnjamo da se radi o akutnom infarktu miokarda u koronarnu jedinicu, pacijenta očekuje lekar sa svojim timom i odmah procenjuje njegovo stanje zdravlja.

U prvom redu se daju lekovi (sve u injekcijama) protiv bola, na primjer morfijum ili njemu slični. Istovremeno se pazi na eventualni poremećaj ritma i u tom smislu interveniše. Ovo je moguće pratiti jer se pacijent odmah priključuje na monitor na kome se gleda njegov elektrokardiogram EKG. Istovremeno se mjeri krvni pritisak i posluša rad srca i pluća.

Potom se lekar odluči da li će primeniti fibrinolitik (lek za „otapanje“ ugruška), antikoagulans (lek protiv zgrušavanja krvi) ili lek koji je primeren godinama, težini bolesti, istovremenim drugim bolestima i sl.

Ovaj redosled se menja ako je pacijent u kardiogenom šoku, totalnom bloku ili u kliničkoj smrti, bilo zbog treperenja komora (komorna fibrilacija) ili zbog srčanog zastoja (asistolija). Tada se odmah započinje sa reanimacijom bolesnika.

Dolaskom u Koronarnu jedinicu, pacijentu se odmah uzima krv na analizu. U ove testove spada:

1. Šećer u krvi (vrednosti mu rastu u akutnom infarktu)
2. Leukociti (vrednosti im rastu u akutnom infarktu).
3. Sedimentacija eritrocita (vrednost je uredna u akutnom infarktu, ali ista raste posle 6-7 dana).
4. Enzimi (nekoliko vrsta), – vrednosti im rastu u akutnom infarktu ali ne svima u istom vremenskom periodu.

Ovi testovi predstavljaju tzv. „biološke znake“ akutnog infarkta miokarda.

Enzimi

To su tvari koje se nalaze u svim ćelijama našega tela, pa tako i u čelijama srčanog mišića. Oni potpomažu ćelijski metabolizam (ćelijsku preradu hrane) čime je omogućen rast i život ćelije.

Postoji više vrsta enzima. Ako mišićne ćelije srca ne dobiju kiseonik sa krvlju zbog začepljenja krvnog suda (infarkt), one umiru, raspadaju se i to zovemo nekrozom. U takvim uslovima, enzimi, zajedno sa ostalim sastojcima mrtvih ćelija, izlaze izvan ćelija u okolni međućelijski prostor i bivaju upijeni u najbliže zdrave krvne sudove te se putem krvi raznose po celom telu.

Pregledom krvi, moguće je tačno utvrditi koji enzimi su povećani i u kojoj količini. Što je infarkt veći, to su i vrednosti enzima u krvi veće. Različiti enzimi dostižu svoju najveću količinu u krvi u različitim vremenskim razmacima od početka infarkta. Zavisno od količine pojedinih enzima u krvi, moguće je proceniti i vrijeme nastanka infarkta (sati ili dani).